Ik Was Nooit Te Veel.

Ik ben Claudia. En ik ben hier niet om je tevreden te houden.
Ik ben hier om je wakker te maken. 

Niet met zachte handschoentjes. 
Met waarheid. Met lijf. Met energie die je voelt tot in je botten. 

Ik heb alles geprobeerd. 
Braaf zijn. Stil zijn. 
Aanpassen. Meebewegen met verwachtingen die nooit van mij waren. 
In de pas lopen zodat niemand last van me had. 

Ik was het meisje dat alles voelde.
Dat alles zag.
Dat leerde zwijgen omdat ze anders te veel was.
Te gevoelig. Te aanwezig. Te intens.
Dus ik dimde mezelf.
Ik verdween.
Want als je onzichtbaar bent, kun je niet worden afgewezen. Toch.

Ik werd gepest. Genegeerd.
Altijd naar de rand geduwd.
En iedereen dacht dat ik sterk was, terwijl ik mezelf al kwijtraakte voordat ik volwassen werd.

Er was één plek waar ik wél bestond.
Niet op het schoolplein.
Maar in het bos.
Tussen bomen, dieren en wind.
Omdat dat de enige plek was waar ik niet hoefde te verbergen wie ik was.

Die verbinding is nooit weggegaan.
Hij lag alleen onder een dikke laag hoe het hoort.

Later werd ik moeder.
En ik wist meteen dat ik het anders zou doen.
Geen regels van mensen die hun eigen lichaam niet voelen.
Ik voed mijn kinderen op zoals ik zelf had willen leven.
Met ruimte. Met waarheid.
Met respect voor wie ze zijn.

Ik liet ze huilen.
Ik hield ze vast.
Ik liet ze spreken.
Ik gaf ze de plek die ik zelf nooit kreeg.

Maar ondertussen liep ik mezelf opnieuw voorbij.
Toxische relaties.
Mensen die namen en nooit iets teruggaven.
Overleven op overleven.
Altijd sterk. Altijd dragen.

Tot mijn lichaam stopte.
Tot mijn ziel zei dat het genoeg was.
Tot ik op een ochtend dacht: waar bén ik eigenlijk.

Dat was het kantelpunt.
Ik ging weer terug de natuur in.
Niet om te ontspannen.
Maar om te herinneren wie ik was voordat de wereld me klein maakte.

Daar vond ik mezelf terug.
Niet de brave versie.
Niet de versie die anderen prettig vinden.
Maar de vrouw die voelt.
De vrouw die weet.
De vrouw die niet meer verontschuldigt dat ze bestaat.

Dat pad bracht me bij wat mensen sjamanistisch werk noemen, maar voor mij is het simpeler en tegelijk dieper.
Geen methode. Geen techniek.
Een veld.
Een herinnering.
Iets wat opengaat zodra jij eindelijk stopt met wegduwen.

Munay Ki. Nusta Karpay. Rituelen. Inwijdingen.
Niet als trend.
Maar als waarheid die altijd al in mijn botten zat.

Ik werk niet met trucjes.
Ik open velden.
Ik werk niet met klanten.
Ik werk met vrouwen die voelen dat ze klaar zijn om zichzelf terug te halen.
Klaar met aanpassen.
Klaar met overleven.
Klaar met klein spelen.

En ja, ik ben liefdevol.
Maar niet zoals mensen het graag zien.
Geen thee en tissues.
Wel ruimte.
Wel vragen die snijden omdat ze zuiver zijn.
Wel spiegels die je laten zien wat je al jaren wegdrukt.

Ik werk met vrouwen die weten dat ze gemaakt zijn voor meer.
Die voelen hoe lang hun kracht al zit opgesloten.
Die eindelijk terug willen in hun lichaam.

Ik onderneem ook.
Maar niet netjes.
Niet strategisch.
Niet volgens marketingwetten.
Ik onderneem vanuit mijn ritme. Vanuit mijn veld.
Mijn bedrijf leeft.
Geen strategie. Frequentie.
Geen beloftes. Belichaming.

Ik leer vrouwen niet hoe ze succesvol moeten zijn volgens de regels van anderen.
Ik leer ze zichzelf terug te claimen.
Hun stem.
Hun grens.
Hun kracht.
Hun manier van creëren en ontvangen.
Hun waarheid.

Ik werk via het lichaam.
Via activaties die je bekken openen.
Via rituelen die je zenuwstelsel laten zakken.
Via veldwerk dat je terugbrengt naar je kern.
Ik help vrouwen trauma los te laten in hun lijf zodat er eindelijk ruimte komt voor intuïtie, kracht en overvloed.

Dus als je klaar bent met spiritualiteit in een roze jasje.
Als je geen zin meer hebt in zelfhulp die je comfortabel houdt.
Als je wakker bent in een wereld die liever slaapt.

Dan weet je waarom je hier bent.

Je bent niet te veel.
Je bent precies op tijd.
En het is jouw beurt.

Welkom.
Zonder excuus.
Zonder aanpassing.
Voluit.